عملکردهای فیزیولوژیکی Octacosanol

اکتاکوزانول یک ماده معمولی ضد خستگی است. بسیاری از مطالعات نشان داده اند که اکتاکوزانول می تواند استقامت ورزش حیوانات آزمایشگاهی را افزایش دهد و شاخص های بیوشیمیایی مرتبط آنها را پس از ورزش بهبود بخشد، از جمله تأثیرات بر محتوای متابولیت های سمی، گلیکوژن کبد و مواد تامین کننده انرژی.

اکتاکوزانول می تواند زمان شنا و کوهنوردی موش ها را طولانی تر کند، استقامت موش ها را افزایش دهد، محتوای اسید لاکتیک سرم و غلظت نیتروژن اوره سرم را کاهش دهد، سطح تجمع گلیکوژن در بدن را افزایش دهد و فعالیت آنزیم ها را در سلول های میوکارد و عضلات اسکلتی افزایش دهد. سلول ها. آماده سازی اکتاکوزانول همچنین می تواند قند خون را در موش ها با خستگی ورزش افزایش دهد و از آسیب میوکارد جلوگیری کند. همچنین می‌تواند با تنظیم نورواندوکرین اثرات ضد خستگی ایجاد کند.

اکتاکوزانول می تواند توانایی بدن برای تحمل هیپوکسی را بهبود بخشد. در آزمایش هیپوکسی بسته با فشار طبیعی حیوانی، اکتاکوزانول می تواند به طور قابل توجهی تحمل ایسکمی مغزی و هیپوکسی میوکارد را در موش های آزمایشگاهی بهبود بخشد، اتساع خفیف رگ های خونی و ادم سلولی را در قلب و بافت مغز کاهش دهد و تأثیر منفی بر بافت ها داشته باشد. ساختار سلول ها اثر محافظتی خاصی دارد.

آزمایشات انسانی نشان داده است که اکتاکوزانول می تواند توانایی افراد را برای کار در فلات افزایش دهد و افزایش گلبول های قرمز ناشی از هیپوکسی در فلات را کاهش دهد. همچنین مطالعاتی وجود دارد که نشان می دهد اکتاکوزانول می تواند حجم گلبول های قرمز خون را کاهش دهد، غلظت هموگلوبین را در گلبول های قرمز افزایش دهد، ویسکوزیته خون را کاهش دهد و میکروسیرکولاسیون را بهبود بخشد.

همچنین می تواند عملکرد میوکارد موش های مبتلا به هیپوکسی مزمن را با افزایش کارایی تنفس اکسیداتیو میتوکندری میوکارد موش بهبود بخشد.

اکتاکوزانول می تواند به طور موثر از میتوکندری میوکارد محافظت کند و از آسیب میوکارد جلوگیری کند. مطالعات نشان داده اند که اکتاکوزانول می تواند ظرفیت ورزش موش ها را بهبود بخشد، عملکرد غدد درون ریز میوکارد را تنظیم کند، محتوای MDA را در میتوکندری میوکارد موش هایی که تحت تمرین خسته کننده هستند کاهش دهد، و فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی مانند SOD و گلوتاتیون پراکسیداز را حفظ یا افزایش دهد.

ورزش خسته کننده باعث تولید رادیکال های آزاد بیش از حد می شود که به سلول های میوکارد آسیب می رساند. اکتاکوزانول می تواند آسیب رادیکال های آزاد به میتوکندری میوکارد را با کاهش پراکسیداسیون لیپیدی کاهش دهد، از ساختار و عملکرد غشای سلولی محافظت کند و نقش محافظتی بر روی قلب ایفا کند.

اکتاکوزانول همچنین اثر تسکین دهنده خاصی بر علائم مرتبط با دیابت دارد. آزمایشات آزمایشگاهی نشان داده است که پلیول (جزء اصلی اکتاکوزانول است) تأثیر قابل توجهی در افزایش ترشح انسولین دارد.

همچنین می تواند شاخص مقاومت به انسولین، مقدار لیپوپروتئین با چگالی کم، سطح قند خون و فشار خون سیستولیک شریانی را کاهش دهد. مصرف لوواستاتین و پروستاتول به مدت 8 هفته در بیماران مبتلا به دیابت نوع II می تواند به میزان قابل توجهی سطح LDL-C، TC و TG را در سرم آنها کاهش دهد.

اکتاکوزانول باعث افزایش ایمنی سلولی نوع تاخیری در سطوح و شاخص طحال موش، تحریک قابل توجه T، تکثیر لنفوسیت های B و ترشح آنتی بادی های همولیزین سلول B می شود. پس از اینکه ورزشکاران روزانه 20 میلی گرم اکتاکوزانول مصرف کردند، سطح لنفوسیت های T در سرم آنها افزایش یافت. نسبت CD4/CD8 سلول های پاکستانی به طور قابل توجهی افزایش یافت که عملکرد سلول های ایمنی را بهبود بخشید.